Weerspiegeling.nl

Tot nu toe had ik alleen maar de kronieken van Narnia gelezen van C.S. Lewis. Ik wist wel dat hij meer had geschreven, maar kwam daar gewoon niet aan toe. Nu wel. Ik heb ‘De grote scheiding gelezen’, redelijk dun boekje (115 pagina’s in het Nederlands) in een weekje gelezen, met tussenpozen uiteraard. Het is niet een typisch theologisch werk, maar het gaat wel over hemel en hel, dus als je daar niet in geinteresseerd bent, niet doorlezen, oke?
Continue reading

Op een zonnige sneeuwdag besloot ik er eens op uit te trekken, met camera. Gewoon lekker het bos is, genieten van de rust, van de prachtige plaatjes en kijken wat ik tegen kom.
Ik was een tijdje onderweg, wat mooie foto’s geschoten en opeens kom ik bij een soort open stuk waar er verschillende grote stengels langs het bospad staan. Ik heb echt geen idee hoe die dingen heten, ben geen bioloog, maar het lijkt op riet. Erg mooi is het in ieder geval niet.
Maar doordat er sneeuw op lag (heel weinig) viel het me ineens op, was het een eenzaam stuk riet wat prachtig afstak tegen de omgeving.

Normaal gesproken heb ik niet zulk oog voor details. Ik ben meer van de grote lijnen. Maar die dag was ik erg blij dat ik deze foto maakte. Deze foto staat voor mij voor oog voor het onaanzienlijke, het detail dat niemand anders ziet. Daar zou ik graag wat meer naar op zoek zijn. Bij foto’s of producties, maar ook juist bij mensen. Welke details van mensen zie ik over het hoofd, terwijl die juist heel erg mooi zijn? Of moet daar alleen een beetje sneeuw op vallen om ze te laten opvallen? En waarom had ik het zonder sneeuw nooit gezien?

Het herkennen van details in mensen die anderen niet zo snel zien, dat wil ik meer zien, daar wil ik om bekend staan. Dat bleef me sterk bij na deze wandeling in de sneeuw. En het letten op details in zaken als foto’s, producties en dergelijke mag soms ook best wat aandacht…

Als je op vakantie een schorpioen tegenkomt, dan ren je het liefst zo hard mogelijk weg. Enge, gevaarlijke beestjes zijn dat. Ik denk dat ze net zo hard voor ons wegrennen, maar dat vergeten we er vaak bij. Toch zou ik niet graag een aanvaring hebben met een schorpioen.

Schorpioen

Onze gids was niet zo bang voor dit beestje en nam deze foto met mijn camera. En als ik eerlijk ben, vind ik de schorpioen niet eens zo eng op deze foto, ineens zie je zo’n beestje in een heel ander perspectief. Ik waardeer ineens de schoonheid er van. Hoe knap gemaakt, hoe bijzonder dat alles aan zo’n schorpioen klopt en dat het allemaal werkt!

Soms helpt het gewoon om dingen vanuit een ander perspectief te zien, de wereld kan er soms ineens heel anders uit zien als je wat afstand neemt, of juist heel dichtbij gaat kijken.