Een tijdje terug schreef ik over risicomijdend gedrag van managers. Ik beloofde ook dat ik zou nadenken over mijn risicogedrag.
Als je een risico neemt, dan bestaat de kans ook dat het mis gaat. Toen ik dat besefte, was ik ineens niet meer zo happig om hier over na te denken.
Er ligt nogal een verschil tussen wat ik zou willen zijn en wat ik ben. Is dan wat ik nu ben verkeerd? Nee, absoluut niet. Ik heb een mooie vrouw, een heerlijk zoontje, supervrienden, een tophuis en en en…
Ik ben toch bang dat dat tophuis me er met name van weerhoud om risico’s te nemen.
En is er wel echt een verschil? Misschien droom ik er alleen maar van, maar wil ik het eigenlijk helemaal niet zo graag…
En ja hoor, ik ben echt een risico zoeker, alles wat ik heb zet ik op het spel voor iets nieuws, mooiers, beter, of gewoon iets anders.
Het lijkt me echt fantastisch om Olympisch goud te winnen, op welke discipline dan ook. Ik ben gezegend met een sportief lijf, maar niet sportief genoeg om de top te halen, vrees ik. en zeg nou zelf, 27 is een beetje te oud om die ambitie nog te koesteren. Ik vind mezelf dus terug voor de tv om de Nederlandse sporters op de Olympische winterspelen aan te moedigen.
En dat inspireert me zo! Niet zozeer dat aanmoedigen, maar de prestaties die worden geleverd. Neem Mark Tuiter, die heeft echt geen makkelijke jaren achter de rug. Geen succes, nooit echt serieus genomen, altijd zo’n net niet gevoel. Vaak gevallen, getroffen door klierkoorts, sponsor kwijt etc. Maar toch bleef hij doorgaan, de afgelopen jaren heeft hij niks gewonnen, geen enkele keer op het podium gestaan sinds 2005! En toch maar doorgaan…
Ik had het bijltje er allang bij neer gegooid, en dat is nou precies waarom ik geen Olympisch kampioen ben. Inspirerend verhaal van Tuitert, ik gun hem ook die gouden plak. Eindelijk! En ik heb weer stof tot nadenken.
Tot slot een mooie bijdrage van de NOS, die dat sowiso fantastische in beeld brengen. Maar ook nog die muziek…ik hoorde dat ze daar iemand voor fulltime in dienst hadden, hoe vet is dat!!?
